De site licht verscholen in een versprokkeld landschap, een uitloper van de gemeente.
Een aantal losse gebouwde artefacten, ingebed in hun respectievelijke buitenkamers,
lossen op in de veel ruimere schaal van de luchthaven.
Hoe kan het nieuw jeugdcentrum zich handhaven als herkenbaar icoon?
Een omhullende tuinmuur van 2,5 meter hoog zoekt aansluiting bij de bestaande randvoorwaarden, houdt iedereen samen en bepaalt bepaalt binnen en buitenkamers.
Het jeugdcentrum wordt een enclave in het landschap, tegelijk introvert en extravert.
Door de articulatie van de dakvorm/constructie floept het gebouw over zijn eigen grens
en toont het een glimp van activiteit aan de omgeving.
Ruimtelijk krijgt iedereen wat hij verdient, het gebouw wordt een som van subculturen.
